چل دختران گوغر که در بالای تپه‌ی حدود ۳۰۰ متری بر بالای اراضی روستای ما واقع شده است از احترام و تقدس خاصی در بین بومیان منطقه برخوردار است، قدیمی‌های ما چنین می‌گفتند که این سنگواره‌ها زنان و دخترانی بودند که در بزنگاه خطر دست‌اندازی چند مرد سوارکار که به آن‌ها نزدیک می‌شده‌اند، از پیشگاه پروردگار خود می‌خواهند که سنگ شوند تا از لکه‌دار شدن دامنشان در امان بمانند و همین نیز می‌شود و اکنون شکل ظاهری این سنگواره‌ها بر آن کهن افسانه گمانه‌ی پررنگ‌تر می‌زند، اما آنچه که از تاریخ این کهن بوم و بر به دست می‌آید، همه‌ی چل دختران‌ها، چل تن‌ها، چل حافظان و... جز مکان‌های مقدس ادیان پیشین مانند زرتشتی یا توتم‌پرستی و... بوده‌اند که در بالای تپه و کوه‌ها ساخته شده تا چهل بنده‌ی خدا از کوه که نماد ارتباط عالم خاکی با خداست به نیایش و ستایش خداوند بپردازند و در برهه‌های مختلف تاریخ با فرهنگ و فولکلور و باورهای عامیانه‌ی هر منطقه، افسانه‌ای در خور خود ساخته‌اند.